Bij het ontharden van water met een zoutgebaseerde waterontharder wordt natrium toegevoegd aan het water. Dit gebeurt tijdens het ionenuitwisselingsproces, waarbij calcium- en magnesiumionen, de veroorzakers van waterhardheid, worden vervangen door natriumionen. Dit leidt tot een lichte toename van het natriumgehalte in het ontharde water. Hier is hoe dit werkt en wat het betekent:

Hoeveel natrium wordt toegevoegd?

De hoeveelheid natrium die wordt toegevoegd hangt af van de hardheid van het oorspronkelijke water:

• Per 1 Duitse Hardheid (°DH): Voor elke graad Duitse hardheid wordt ongeveer 8 mg natrium toegevoegd per liter water.
• Voorbeeldberekening: Als je water een hardheid heeft van 10 °DH, stijgt het natriumgehalte met ongeveer 80 mg per liter na ontharding.

De totale hoeveelheid natrium in onthard water blijft meestal ruim binnen de veilige grenzen die zijn vastgesteld door gezondheidsorganisaties. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) stelt bijvoorbeeld dat drinkwater veilig is zolang het natriumgehalte onder de 200 mg/l ligt.

Is het verhoogde natriumgehalte schadelijk?

Voor de meeste mensen is het verhoogde natriumgehalte in onthard water niet schadelijk. Het blijft ruim binnen veilige grenzen en draagt slechts een kleine hoeveelheid bij aan je totale natriuminname. Ter vergelijking:

• Een snee brood bevat ongeveer 120 mg natrium.
• De bijdrage van natrium in onthard water is relatief klein in vergelijking met wat je via voedsel binnenkrijgt.

Uitzonderingen:

• Mensen met specifieke medische aandoeningen zoals hoge bloeddruk, nierproblemen of een strikt natriumarm dieet, kunnen overwegen om alternatieve onthardingsmethoden te gebruiken, zoals een ontharder die kaliumchloride gebruikt in plaats van natriumchloride.

Invloed op de smaak van water

Pas bij een extreem verlaagde Duitse Hardheid is het merkbaar bij de smaak van het water, met de resthardheidsmodule van Z8-Water kunnen die situaties niet voorkomen in Nederland.